Η ΒΔΕΛΛΑ

Σύρος 2 : Το συνέδριο.

Νομίζω ότι πρέπει να πούμε δυο πράγματα για το συνέδριο. Ας τα πάρουμε με τη σειρά.

Η οργάνωση ήταν πολύ καλή αλλά δεν μπορούσες να το παρακολουθήσεις γιατί ήταν "τερατώδες". Δεκαέξη σελίδες πρόγραμμα με 10 παράλληλες αίθουσες α;λλά και εργαστήρια επίσης παράλληλα. Αναγκαστικά κάνεις επιλογές. Έτσι μετά βίας  μπόρεσα να παρακολουθήσω 5 παρουσιασεις και αναγκαστικά τρεις από αυτές ήταν στην δική μου ομάδα. (Το θεωρώ αγένεια να εμφανίζομαι μονο για να μιλήσω και να εξαφανίζομαι αμέσως μετά). Επίσης βρέθηκα και στην αίθουσα που παρουσίαζαν οι φιλόλογοι όπου παρακολούθησα μια πολύ ανδιαφέρουσα παρουσίαση πάνω στην ιστορία.

Ας δούμε πρώτα απ' όλα τις παρουσιάσεις.

Μπορούμε να χωρίσουμε τους εισηγητές σε 4 κατηγορίες.

Ο απολογιστές. Είναι αυτοί που συμμετέχουν σε κάποιο πρόγραμμα (συνήθως κοινοτικό) και αφού ολοκληρωθεί πρέπει να το παρουσιάσουν - προβλέπεται από τον κανονισμό - . Οι εργασίες αυτές είναι πολύ κουραστικές και γεμίζουν πίνακες με στατιστικά στοιχεία και αριθμούς εγκυκλίων, πλαισίων στήριξης και άλλα τέτοια. Δεν νομίζω ότι ενδιαφέρουν αλλά είναι μέσα στο παιγνίδι. Συνήθως το κοινό κινείται στα όρια της ευγένειας και προσπαθεί να μη κοιτάει το ρολόι του.

Οι αναγνώστες. Είναι αυτοί που συμμετέχουν σε κάποιες ομάδες εργασίας, και συνήθως αναλαμβάνουν να μεταφέρουν στο παραπέρα κόσμο την εμπειρία τους.Αλλά αν κρίνουμε τον τρόπο που κάνουν τη παρουσίαση, μάλλον η εμπειρία είναι ... πολύ μικρή. Αφού βάζουν το power point στο projector το προβάλλουν και αρχίζει η ανάγνωση. Και μιλάμε μια σωστή ανάγνωση, σαν να διαβάζει αναγνωστικό. Χωρίς να ξεφεύγουν στο ελάχιστο. Χωρίς να σηκώνουν το βλέμμα από το κείμενο μη τυχει και φύγει... το κείμενο. Προσωπικά αν μου τύχαινε ποτέ κάτι τέτοια... τουλάχιστον θα το διάβαζα μια δυο φορές για να σηκώνω και καμία φορά το βλέμμα. Δηλαδή ... πως να το πω... Εκτίθεσαι. Μιλάς σε κόσμο, που είναι σχετικός και ψάχνει κάποια πράγματα. Αν τον υποτιμάς... με τη ποιότητα της εργασίας που παρουσιάζεις ... θα σε υποτιμήσει και ο κόσμος.

Οι θεωρητικοί. Είναι οι εισηγητές που κάνανε κάποια εργασία- συνήθως σε κάποιο μεταπτυχιακό - και πρέπει να το παρουσιάσουν στο κοινό.Και αρχίζουν τα θεωρητικά και τις ορολογίες. Ο Μπαμπινιώτης ανοιγμένος στα γόνατα πάνω δεν μπορεί να καλύψει τις άγνωστες λέξεις και τις ορολογίες. Οπότε κλείνεις το λεξικό, κλείνεις και τα αυτιά και ... περιμενεις το χρόνο να περάσει.  Εκεί  το κοινό το χάνεις μέσα στο πρώτο λεπτό.  Ε! μετά χάνεις και το παιγνίδι και σολάρεις.

Οι βιωματικοί. Είναι αυτοί που μεταφέρουν την εμπειρία τους. Τη πραγματική βιωματική εμπειρία τους.  Άρα λένε με απλά λόγια ό,τι προσπάθησαν να κάνουν, τι δυσκολίες ή τι ευκολίες βρήκαν μπροστά τους. Και κυρίως γίνεται κατανοητός από το κοινό τους. Ένα σχόλιο που εισέπραξα μετά την εισήγησή μου ήταν ότι "... τουλάχιστον εσύ το κατέχεις το θέμα". Λοιπόν , μήπως πρέπει να δείχνουν οι εισηγητές περισσότερο σεβασμό στο κοινό τους.

Σε μια άλλη ημερίδα για τις νέες τεχνολογίες στην εκπαίδευση, υπήρχαν εισηγητές που δεν μπορούσαν να ανοίξουν το αρχείο της παρουσίασής τους (!!!). Και έκανε εισήγηση για τη νέα τεχνολογία. Εγώ δεν θα πλησίαζα κάν να κάνω εισήγηση αν είχα τέτοια άγνοια.

Από όλα είχαμε και σε αυτό το συνέδριο.

Η οργάνωση ήταν πολύ καλή. Μόνο στο συγκρότημα Μαννα τα πράγματα ήταν λίγο χαοτικά. Μπορεί να έφταιγε και το γεγονός ότι δίνανε και διπλώματα για ξένες γλώσσες την ίδια μέρα στον ίδιο χώρο.

Τα συμπεράσματα. Δεν θα σταθώ στο πόσο καλή δουλειά κάνουμε και τι καλοί είμαστε. Αυτό είναι για να τα ακούνε οι άλλοι. Να σας πω εγώ τι συμπεράσματα έβγαλα.

Πρώτα από όλα έχουμε ανεβάσει τον υπολογιστή σε δυσθεώρητα ύψη. Τον έχουμε αναγάγει στη λύση σε όλα τα παιδαγωγικά προβλήματα. Δεν είναι έτσι όμως. Νομίζω ότι έχουμε δώσει πολύ μεγαλύτερη αξία σε ένα εργαλείο από ;αυτή που του αρμόζει. Το βασικό είναι ο υπολγιστής να λειτουργεί επικουρικά. Να δώσει τις δυνατότητες στον καθηγητή να κάνει αυτά που αλλιώς δεν θα μπορούσε. Να δείξει στους μαθητές του τη δυνατότηταν να βρεθούν και να δουν πράγματα που αλλιώς δεν θα μπορούσαν. Να κάνουν πράγματα και πειράματα που αλλιως δεν θα μπορούσαν. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να δουλε΄ψει ο καθηγητής. Να σκεφτεί, να προβληματιστεί, να ρωτήσεις τους μαθητές, μια και αυτοί είναι το αντικείμενό του, τι θα βοηθούσε και να προσπαθήσει να το δώσει μέσα από τους υπολογιστές. Και οι μαθητές μη το κάνουμε τηλεόραση και γίνουν ακόμα πιο παθητικοί. Να τους δώσουμε ερεθίσματα να σκεφτούν να επιλέξουν καινα πάρουν αποφάσεις. Όχι περισσότερες πληροφορίες και να μη ξέρουν τι να διαλέξουν. Να ξέρουν τι θέλουν και να ψάξουν να το βρουν. Και από ότι βρουν να διαλέξουν το σωστό.

Έχει πολύ δρόμο ακόμα. Διέκρινα ένα ενθουσιασμό ότι τώρα με τους υπολογιστές... θα ... θα .... θα ...Δεν νομίζω ότι οι υπολογιστές μας λείπανε. Μάλλον οι νέες ιδέες και οι οραματιστές ονειροπόλοι καθηγητές μας λείπουν. Αυτοί που θα τραβήξουν το όραμα μπροστά.

Λοιπόν; Ποιος θα ρισκάρει χρόνο για να προσπαθήσει;

Αυτά από Σύρο. Τη καλησπέρα μου.